| Logs van ~*GedachtenGangen en HersenSpinsels*~ |
--- Archief ---
|
| Afbeelding/foto |
 |
|
19-11-2009 - Zzzoefffff...
...en weer 2 maanden verder! ...
Ach ja, zo is het leven nu eenmaal.
Inmiddels zijn we op mijn werk 'stuurloos', aangezien mijn manager 'in goed overleg' is vertrokken. In mijn opinie is dat bullshit voor 'we gaan liever zonder je verder' omdat je kritisch bent en dus vervelend.
Tja, zo is het leven nu ook eenmaal.
Ik was eerst van plan om daar eens lekker over uit te weiden alhier, maar eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in. Binnenkort is dat bedrijf verleden tijd voor me, dus waarom zou ik me er nog druk om maken?...
Dat doe ik dan dus ook lekker niet. Shit happens, life goes on.
Waar ik wel mijn hart over ga luchten zijn de streken van de ex van mijn lief.
Ongelooflijk, wat is dat voor moeder?.... Ik begrijp haar echt niet.
Mijn lief heeft uit een eerdere relatie 3 kinderen. Ik hoor je al denken; 3 kinderen, dat is niet niks. Dat is het zeker niet. Maar het is iets dat bij hem hoort en dus toen ik voor hem koos, heb ik ook voor zijn kinderen gekozen.
Via de rechter is er bepaald dat hij zijn kinderen 1 op de 2 weekenden mag zien. Dan mag hij ze zaterdagmiddag ophalen en moet hij ze zondagavond weer terug brengen. Verder dient hij maandelijks aan haar alimentatie te betalen.
Inmiddels heb ik de kinderen uiteraard ontmoet. Ik ben er regelmatig ook als de kinderen er zijn in die weekenden.
Enige weken geleden was er een drama gaande want de middelste had een glimp opgevangen van mijn slipje toen ik in mijn nachtjapon een luchtbed aan het opbergen was. Schande! Zij helemaal door het lint. Want hoe kon ik me zo kleden waar háár kinderen bij waren...?
Enkele weken daarna vertelt diezelfde zoon dat zijn zusje met de nieuwe vriend van háár was meegelopen naar het toilet. Hij moest plassen en zij was gewoon nieuwsgierig. Ik denk dan; je trekt de toiletdeur achter je dicht en doet hem op slot. Klaar.
Nee, die kleine meid had zo goed als alles gezien. Giegel giegel hihihihi...
Nou, had mijn lief tegen zijn zoontje gezegd, dan moet je maar tegen je moeder zeggen dat ik dat niet zo leuk vind.
Tegen alle verwachtingen in, heeft hij dat dus ook tegen zn moeder gezegd. Hij had het haar al verteld binnen 10 minuten nadat zij de kinderen op zondag zowaar eens kwam ophalen. Mama en de kinderen zaten dus in de auto op de snelweg terwijl hij dat vertelde.
Wat is dan het probleem zou je denken?
Dat zij dan achter het stuur zonder carkit volledig over de rooie gaat bellen naar mijn lief. Waar hij het idee vandaan haalt dat hij zijn kinderen zo mag manipuleren. Dat het niet waar was wat dat mannetje hem verteld had.
Dat ze hem over de rooie belt, dat verbaast me niet meer. Maar achter het stuur zonder carkit op de snelweg, nota bene! Met 3 kinderen in de auto...
Waar zit je verstand? Wacht dan even fatsoenlijk tot je thuis bent en bel dán.....
En dan ook nog van dat mannetje eisen dat hij tegen papa zegt dat hij gelogen heeft.
Alledrie de kinderen zaten inmiddels te huilen in de auto.
Een paar weekenden later zouden mijn lief en ik op de maandag en dinsdag na een weekend met de kinderen lekker gaan klussen in ons nieuwe huis.
In de week daarvoor liet mevrouw echter doorschemeren dat mijn lief te weinig geld had overgemaakt en dat ze geen geld meer had om voor de kinderen te zorgen.
Dat hij te weinig had overgemaakt dat klopte: hij had immers een deel overgemaakt aan de school van de oudste, aangezien hij op schoolreis zou gaan.
Volgens de rechter is de alimentatie 'all in', dus ook inclusief dergelijke bijdrages. Aangezien mijn lief zijn ex niet echt vertrouwt, heeft hij dat deel dus direct aan de school betaald.
Eerst dreigde ze dat als hij niet meer zou betalen, hij de kinderen dan ook niet mocht meenemen dat weekend. Later gooide ze het erop dat hij ze dan maar moest houden en zijn plan ermee moest trekken.
Hij mocht ze dan toch vrijdag al ophalen, zoals wel vaker de laatste tijd. Zij zei doodleuk dat ze ze dinsdag of woensdag wel weer eens op zou komen halen, want ze had geen geld voor eten voor hen.
De kinderen vertelden in de auto aan papa dat ze de afgelopen dagen alleen maar rijst of pasta met bruine suiker hadden gegeten omdat mama geen geld meer had omdat papa niet wilde betalen.....
Zondag zou mevrouw dus de kinderen op moeten halen, maar ze kwam dus mooi niet. Mijn lief heeft haar gebeld en wat blijkt na enig aandringen en dreigen met politie? Dat mevrouw samen met haar lover een lang weekendje weg is. Ooh, dus daar heeft ze blijkbaar wel geld voor?...
Oké, oké, misschien dat haar lover dat alles betaalt hoort ik je denken. Dat kan uiteraard.
Maar waarom dan niet gewoon zeggen dat je een lang weekend weg gaat? Waarom dan liegen? Als ze van te voren had gezegd dat ze een weekendje weg wilden gaan, dan was het geen punt geweest. Dan was er gewoon een overeenkomst opgesteld, zoals het hoort. Maar nee...
Zelfs de kinderen wisten niet eens dat ze een weekend weg was. Laat staan waarheen. Dat wilde ze mijn lief niet vertellen natuurlijk, want dat gaat hem niks aan.
Nee... maar stel je voor dat er wat gebeurt hier of daar...
Dat was ook het weekend dat ze hem voor het eerst confronteerde met het formulier om afstand te doen van zijn kinderen.
Mijn lief was helemaal van de kaart.
Haar lover wilde de kinderen ook wel adopteren of aannemen of hoe het heet. Allerlei gedachten schieten dan door je hoofd.
Wetende dat haar lover een oud-collega is waarmee ze vroeger meer dan bevriend was... tja wellicht zijn het biologisch gezien dan ook wel..... nee, dat mag je niet denken hè??.. Maar mijn lief weet dat ook.
Nu blijkt gelukkig dat zolang mijn lief leeft, die pipo zijn kinderen niet kan aannemen. Mijn lief kan wel afstand doen van zijn kinderen; dan mag hij ze niet meer zien maar dan dragen ze nog altijd zijn naam. Maar zij kan hem nooit dwingen om dat formulier te tekenen.
Dat wetende kwam er wel weer wat licht aan de horizon.
Dan denk je; zo nu hebben we alles toch wel gehad.
En dan begint de psychologische oorlogvoering, via de kinderen.
Let wel: van háár uit.
Mijn lief zal nooit hun moeder zwart maken om er zelf beter van te worden (voor zover dat uberhaupt werkt).
Dan zegt ze tegen de kinderen als papa ze op komt halen: 'ach het is maar voor twee dagen'. Alsof ze het zo slecht hebben bij papa.... ?
Dat middelste mannetje vertelt dan ook nog dat hij het toch wel goed vind zo; zo af en toe eens bij papa. Dat hij toch niet om de week bij papa wil wonen (voogdij 50-50).
Terwijl hij 2 weken daarvoor nog razend enthousiast was over het idee om meer bij papa te mogen zijn.
Dan vraag je je toch af wat er in die 2 weken, die hij niet bij papa heeft doorgebracht, gebeurd is??
******************* to be continued *******************
Gepost door: WieBenIk op 19-11-2009 om 00:10
|
|
14-09-2009 - De Tijd vliegt!
En zo zijn we weer een kwartaal verder.
Tijd vliegt!
Gelukkig heb ik niet stil gezeten, maar anderen ook niet.
De hypotheek is rond!
Wel al een tijdje terug, ergens eind juli...
Ja, eind juli.
Gelukkig kon de overdracht op 7 augustus gewoon doorgaan.
Wij zijn nu dus trotse bezitters van een heerlijk ruime woning met een grote tuin in het Buitenland.
Dat was wel even vreemd toen we voor het eerst samen, zonder anderen erbij, binnen stapten. Onze hal, ons trappenhuis, onze woonkamer, onze eetkamer, onze keuken, onze tuin. We hebben heel lang in de hal gestaan, en elkaar vastgehouden, om ons heen kijkend. Heerlijk gevoel.
Nu kunnen we aan het werk. Er hoeft niet heel veel te gebeuren maar wat er moet gebeuren is gelijk grondig.
De indeling van de woning is prima. Ruime kamers, ruime keuken, ruime badkamer. Maar het toilet beneden staat zo opgesteld dat je eerst via de bijkeuken naar buiten moet om zo via een aparte deur het toilet binnen te kunnen.... Zie je me al gaan in de winter?... Dacht 't niet.
De hele bijkeuken zal verbouwd worden: toilet omdraaien, deur in de bijkeuken. Er is ruimte voor een douche, maar dan moet er nog warm water aangelegd worden. Koud water en een afvoer zijn er al: er zit (of nee; zat) een wasbak. Dat is dus weer mooi meegenomen.
Die douche zal handig zijn; als de kids smerig uit de tuin komen, of als manlief vuil thuis komt van 't werk.
De andere grote klus is de badkamer. Die is oud en zeker aan vervanging toe. Iemand is daar ooit wel aan begonnen, maar het is nooit afgemaakt. De stortbak van het toilet lekt, zo op de houten ondervloer. Alles moet er ook daar dus uit.
De elektriciteits-installatie zal ook vervangen moeten worden. Alle bedrading vervangen, opnieuw in groepen indelen. Gelukkig heeft mijn lief ervaring als electricien. 
Met de tijd zullen we ook alle vensters vervangen, want momenteel is ons budget niet toereikend.
Verder is het voornamelijk verversen: nieuw behang of muurverf, nieuwe vloeren, nieuwe verf, nieuw pleisterwerk, nieuwe lak, etc... De keuken kan ook nog wel even mee. Misschien dat we over enige tijd nieuwe deurtjes maken en er een nieuwe vloer in leggen, maar dat heeft vooralsnog geen haast.
Wel zijn we nu dus begonnen aan het afsteken van behang. Wat een klus is dat. Zeker als het oud, stevig behang is en dat is het. Kwalitatief goed spul, maar zó uit de tijd. Ik durf niet eens te schatten van wanneer het is en hoe vaak het alweer in de mode is geweest...
Hopelijk kan mijn lief er binnenkort gaan wonen. Hij wil namelijk graag weg waar hij nu zit. Hij huurt een deel van een woonhuis dat staat op het terrein van zijn werkgever. Dat is soms erg handig: hij heeft nooit last van files. Maar zijn werkgever verwacht ook min of meer dat hij dan wel te pas en te onpas voor hem aan de slag kan. Of het nu avond is, of weekend. En die schat van mij kan moeilijk nee zeggen...
Vooralsnog zal er nog het een en ander moeten gebeuren voordat het zover is. Rond de jaarwisseling zal ik er ook heen verhuizen, of het dan af is of niet (ik zet in op 'niet'). Ik ben geen luxebeest dus kan best een tijdje leven tussen het gereedschap. Tevens heb ik mijn baan al opgezegd, officieel op papier, dus ik kan niet meer terug. Zou ik ook niet willen, maar dat is een ander verhaal; dat vertel ik nog wel eens. ;)
En zoals ik opmerkte; de tijd vliegt. Dus het komende kwartaal zal ook zó voorbij zijn. Was het maar alvast zover.
Gepost door: WieBenIk op 14-09-2009 om 19:45
|
|
16-06-2009 - ...nog even geduld aub...
Blijkbaar heeft het duimen niet geholpen, helaas.
Toch bedankt aan diegenen die wellicht even geduimd hebben voor mij en mn lief.
Mijn lief kan inderdaad niet genoeg hypotheek krijgen, als gevolg van die alimentatie. Helaas is mijn vermoeden dus bewaarheid. De stilte was vanwege de zware tegenvaller.
De eerste oplossing die werd aangedragen was dat hij er toch minstens 450 euro netto bij moest krijgen op zijn strookje, anders gaat het niet lukken.
Pardon?... 450 euro netto... Dat is rond de 680 euro bruto erbij per maand. Je baas ziet je aankomen...
De andere oplossing is dat ik toch meeteken voor de hypotheek. Met mijn salaris erbij zou het absoluut geen probleem zijn. Maar ja, dan moet je dat als 'stoere man die dat wel effe zou regelen' toch vragen aan je lief... en dat is moeilijk.
Dat is natuurlijk toch ook een beetje een deuk in de mannelijke trots. Niet eens een hypotheek kunnen krijgen om een huis voor je lief te kunnen kopen, terwijl zij wel zelf een huis heeft.
Hij had er alle vertrouwen in dat hij het wel kon regelen bij zijn bank. Keek ook met een scheef oog naar mijn situatie: jij hebt toch ook alleen een huis bekostigd?..
Ik kijk er toch anders tegenaan. Ik heb mazzel gehad. Een aantal jaren geleden kon je nog een flinke hypotheek krijgen en ik heb een baan die aardig betaald (maak je niet te veel illusies: ik heb een appartement en ben ook gewoon een loonslaaf ;) ).
Nu middenin een financiële crisis zijn banken ineens weer behoudend en voorzichtig.
We hebben dus een afspraak gemaakt om eens samen langs te gaan bij zijn bank en het te bespreken. Spannend.
We hebben er ruim anderhalf uur gezeten. Ook omdat mijn lief nogal enthousiast kan vertellen over zijn werk, ons nieuwe huis en de plannen.
Maar het leek er allemaal goed uit te zien. De meneer van de bank heeft diverse dingen genoteerd, een offerte opgemaakt en die ter goedkeuring ingediend.
Een week later kreeg mijn lief een telefoontje. Aangezien ik 'in den vreemde' woon, wil men alles over me weten. Ben ik wel kredietwaardig? Woon ik wel waar ik woon? Waarom ben ik niet ingeschreven in het Buitenland? Hoe hoog is mijn netto salaris nu precies geweest in de afgelopen maanden? Blijf ik daar werken in het verre Nederland? Ga je in het Buitenland werken? Wat nu als je geen baan vindt? Wat dan te doen met mijn huis? Hoe die hypotheek nog te betalen als je het dan niet verkoopt?
Bewijzen bewijzen bewijzen.... En zelfs misschien nog wel een rekening aldaar moeten openen waar ik mijn huidige loon op moet storten. Mijn huidige loon... daar storten... Ja, natuurlijk, waarom ook niet....
Dus ik de benodigde papieren opgevraagd, opgezocht, gekopieerd en opgestuurd.
Inmiddels zijn we alweer even verder. Het lijkt Spanje wel: mañana mañana...
*zucht eens diep*
Geduld is een schone zaak, zegt men. Gelukkig heb ik veel geduld. Maar zelfs voor mij duurt dit nu wel erg lang.
Ik wil dat het geregeld is, dat het klaar is, dan het duidelijk is. Ja duidelijkheid, daar hou ik van. Niet dat getouwtrek, vage afspraken, wachten en wachten.
Ik wil de sleutel van ons huis. Ik wil aan de slag kunnen, pleister van de muren trekken, behang afstomen, de vloerbedekking eruit trekken, meters maken met een dikke latex-roller, de houten vloeren schuren en lakken, het gras maaien, de boel snoeien.
Mijn handen jeuken, mijn hart gaat sneller slaan als ik eraan denk.
*zucht nog maar eens diep*
*en zucht nog eens diep*
Geduld is een schone zaak....
Gepost door: WieBenIk op 16-06-2009 om 20:57
|
|
20-05-2009 - Gaat het lukken?...
Zoals ik in mijn vorige stuk geschreven heb, ga ik emigreren naar het Buitenland.
Enige weken geleden zijn mijn lief en ik in het Buitenland naar een huis wezen kijken. Leuk huis: veel ruimte, veel potentie, grote tuin, maar wel voor een mooie prijs. Uiteraard is er werk aan, anders was de prijs niet zo mooi, maar dat is prima te doen. Dus na het bezoek hebben we direct een bod gedaan.
Spannende dagen volgden want er kwamen natuurlijk ook nog andere geinteresseerden kijken.
Maar na een week kwam het verlossende woord: ons bod was geaccepteerd. Ja, zomaar. Zonder getouwtrek over de prijs.
Een week later was daar het moment van het tekenen van het voorlopig koopcontract. Erg spannend allemaal. De vorige eigenaar was er ook, met de halve familie erbij. Alles natuurlijk in de plaatselijke taal. Zit ik mooi even met m'n oren te klapperen... Af en toe mee glimlachen als mijn lief lacht, maar ik begreep er maar weinig van. In het contract staat dat we binnen 4 weken de financieen geregeld moeten hebben.
Aangezien de kans op een baan direct na mijn emigratie zeer klein is, hebben we besloten de hypotheek alleen op het inkomen van mijn lief te laten baseren. Hij zag daar geen probleem in. Zo heb ik wat tijd om in huis te klussen en rustig op zoek te gaan naar een leuke baan.
Ik had wel zo mijn gedachtes bij het aangaan van de hypotheek.
Mijn lief komt namelijk uit een andere relatie. Officieel zijn ze nog niet gescheiden, ookal leven ze al ruim anderhalf jaar apart. Daarnaast heeft hij 3 kinderen uit zijn eerdere relatie. Hij dient dus maandelijks alimentatie te betalen aan zijn ex.
Hij zag daar geen probleem in.
Ze zijn toch allang niet meer bij elkaar? Hij moet niks van haar hebben en zij heeft niks meer over hem te zeggen. En die alimentatie: als we straks het huis hebben, gaan we gewoon voor 50% van de voogdij en dan valt dat ook weg.
Dus geen probleem.
Tja, wie ben ik om aan hem te twijfelen.
Het is immers het Buitenland en niet Nederland.
Gisteren is mijn lief dan bij de Bank geweest. Daar heeft hij een flink gesprek gehad betreffende de hypotheek. Helaas blijkt inderdaad de alimentatie een struikelblok voor de bank. En dat terwijl dat de maandelijkse aflossing voor de hypotheek niet veel hoger zal zijn dan de huur die hij nu betaalt.
Eerlijk gezegd verbaast het me niet zo dat dat het geval blijkt te zijn. Uiteraard is het wel mooi balen natuurlijk. Hij heeft gepraat als Brugman en men zou morgen (vandaag dus inmiddels) nog contact met hem opnemen betreffende de mogelijkheden voor de hypotheek.
Vandaag is dus een spannende dag. Alweer...
Mijn telefoon zweeg echter de hele dag. Momenteel heb ik nog geen sms, mail, belletje, mailtje of wat dan ook gehad... Het is stil.
Dat kan twee dingen betekenen, of nee, drie.
Mijn lief heeft goed nieuws en laat mij in spanning (zou niet de eerste keer zijn). Óf mijn lief heeft slecht nieuws en weet niet zo goed hoe hij me dat nu toch moet gaan vertellen. Óf de Bank heeft nog niet gebeld.
Gezien mijn ervaring met 'don't call us, we'll call you', ga ik uit van het laatste. Maar alsjeblieft als je dit leest, duim even voor me dat het de eerste optie is?...
Alvast bedankt! ;)
Gepost door: WieBenIk op 20-05-2009 om 21:40
|
|
12-05-2009 - Long time, no blog...
November?.... Jeetje, is het echt alweer zo lang geleden dat ik hier nog iets geschreven heb?.... En dat terwijl ik me voorgenomen had om hier toch even regelmatig mijn hartje luchten.
Blijkbaar is de tijd harder gevlogen dan ik in de gaten had.
Er is toch echt wel het één en ander gebeurd in de afgelopen maanden die de moeite waard waren om er eens flink mijn licht op te laten schijnen, maar ik zal de details maar links laten liggen.
De voornaamste dingen zijn de aangekondigde reorganisatie op mijn werk en mijn samenwoonplannen met mijn lief.
Die reorganisatie daar zal ik het niet verder over hebben: wat een poppenkast... Hoe kan een directeur zich nog meer voor schut zetten?... De puntschoenen en rode neus ontbraken nog maar net, maar wat een prutverhaal!... Maar goed, het is nu zo... Mijn functie is gelukkig niet boventallig verklaard maar ik ga binnenkort toch wel weg.
Ik ga namelijk emigreren.
Oh, had ik niet verteld dat mijn lief in het Buitenland woont?... Of toch wel?...
Ja, hij woont in het Buitenland. Niet al te ver weg maar toch. Dus het wordt niet zomaar 'even' verhuizen, het heet dan toch echt emigreren. Enorm spannend.
Maar direct heb ik er dan een dilemma bij: wat doe ik met mijn huisje?...
Ik heb namelijk een koophuis, maar de huizenmarkt is nu natuurlijk niet de beste. Verkopen levert dan ook waarschijnlijk vrijwel niets op. Maar verhuren valt ook tegen, heb ik vandaag te horen gekregen... Beetje jammer. Ik dacht eruit te zijn maar nu weet ik het toch weer niet. Misschien nog even verder neuzen op de huizenmarkt. Gelukkig heb ik nog een aantal maanden en heb ik dus niet echt haast.
Er staan dus een aantal schone taken voor de deur. Naast het opknappen van onze nieuwe woning en het eigenmaken van een nieuwe taal (en dat zonder talenknobbel *zucht*) zal ik me toch ook moeten richten op het opvijzelen van mijn eigen woning om de verhuurprijs zo gunstig mogelijk te maken of om het toch beter te kunnen verkopen.
Maar goed, hoe dan ook: ik hou je op de hoogte! ;)
Gepost door: wiebenik op 12-05-2009 om 20:51
|
|
19-11-2008 - Plafonds en pijn
Soms vraag ik me wel eens af waar we het allemaal voor doen.
Onder 'het' kun je dan diverse dingen verstaan.
Werk bijvoorbeeld. Waarvoor werken we? Om geld te verdienen? Voor ons plezier? Om je een voldaan gevoel te geven? Om je schulden af te betalen? Zo kan ik nog wel even doorgaan. Je mag jezelf gelukkig prijzen als je een baan hebt die het waard is om elke dag voor op te staan en waarvan je ook nog eens alles kan afbetalen. Weinig mensen hebben echt een baan die ze leuk vinden, die ze graag doen. Dan bedoel ik niet 'mwah' leuk maar echt léuk leuk. Die zijn echt zeldzaam.
Mijn baan is ook best leuk, maar nee, het is zeker niet mijn droombaan. De sfeer op de afdeling is prima, maar het werk is niet om over naar huis te schrijven.
Onder 'het' kan je ook en werken aan een relatie verstaan. Dan bedoel ik geen zakelijke relatie maar een persoonlijke, liefdevolle relatie. Ik zie veel mensen om me heen die al jarenlang in dezelfde relatie zitten. Weinig daarvan zijn echt liefdevol. Veel mensen blijven bij elkaar omdat ze dan weten wat ze hebben, de 'zekerheid'. Anderen blijven uit plichtsbesef (de kinderen...) of omdat ze geen zin hebben in die race om die nieuwe ware te vinden. Of daar misschien bang voor zijn...
Onder 'het' kan je ook het geheel overkoepelend 'leven' verstaan. Waarom leven we eigenlijk? Een eeuwenoude vraag. Gewoon zomaar? Om ons voort te planten? Om ons hele leven te leren en te werken en dan oud en vermoeid dood te gaan? Natuurlijk weet ik dat voor veel mensen het geloof een soort uitkomst biedt in de vorm van 'zekerheid' dat niet alles ophoudt als je doodgaat. Maar geloven doe ik enkel in mezelf, en zelfs dat niet eens altijd...
De laatste dagen vraag ik me wel vaker af waar 'we' (ik dus) het allemaal voor doen.
Mijn baan is niet super, maar wat wil ik dan wel, wat vind ik echt leuk om te doen? Noem het triest, maar ik weet het eigenlijk niet.
Sinds begin dit jaar probeer ik te werken aan een relatie met een heel lieve man. Het is mijn derde serieuze poging om mijn leven te delen met een ander, maar soms heb ik het gevoel dat ik degene ben die er het meest over nadenkt en investeert (en dan heb ik het niet over geld).
Waar ben ik mee bezig, waar leef ik voor?
Toen ik 15 was had ik het allemaal zo mooi voor ogen. Een vriendje, samenwonen, huisje kopen, trouwen, kindjes krijgen, samen oud worden...
Nu 15 jaar later vraag ik me wel eens af waar het mis is gegaan. Natuurlijk ben ik nog niet oud, heb ik nog tijd genoeg, maar toch, ik vraag me regelmatig af of ik het nu wel goed doe. Hoe ik het beter kan maken, leukere baan, nu wel een goede relatie.
Vooral die relatie is wat me doet afvragen of ik wel goed bezig ben. Ik weet dat ik prima gelukkig kan zijn in mn uppie, dus ik ben echt niet bang om alleen over te blijven. Wat me wel regelmatig dwars zit, is dat ik bang ben dat ondanks dat ik energie steek in deze relatie het toch allemaal weer op niets uitdraait. Dat zou namelijk niet de eerste keer zijn...
Een gevolg daarvan is dat ik mezelf wegcijfer, me druk maak om vooral hem niet te kwetsen, dat ik dingen doe of juist níet doe of zeg om hem maar niet tegen de borst te stuiten. Het feit dat ik me dit besef, geeft me een rotgevoel. Waarom stel ik me zo op? Ben ik dan toch bang hem te verliezen? Ja, natuurlijk ben ik dat. Zoals ik al zei is het een lieve schat, maar soms heb ik het idee dat hij bijvoorbeeld zijn werk 'belangrijker' vindt. Of zoals afgelopen zondagavond, tv kijken... We hebben enkel de weekendjes samen en zelfs dat niet eens elk weekend. Op maandagochtend in alle vroegte moet ik weer naar huis, want ik moet immers ook werken op maandag. Dus die zondagavond wil ik graag samen doorbrengen. Niet te laat naar bed, lekker in elkaars armen liggen onder het dikke donzen dekbed. Maar hij plofte terug op de bank om tv te kijken terwijl ik mijn tanden stond te poetsen. Eigenlijk was ik best boos en toen hij eindelijk in bed kroop (anderhalf uur later) ben ik niet lekker bij hem gaan liggen. Maar hij sliep voor hij er zelf erg in had en ik lag daar naar het plafond te staren... Hij had nog wel net zijn hand op mijn buik gelegd. Precies daar ja, waar het pijn deed, ter hoogte van mijn hart... :'(
Gepost door: wiebenik op 19-11-2008 om 20:37
|
|
29-10-2008 - Het is zover...
Het is gebeurd. De Mini staat te koop.
Inmiddels ben ik al 2 weken in het bezit van een andere auto. Het is wel wennen hoor. Pppfffff....
In de Mini reed ik op mijn gehoor. Nu hoor ik de motor nog amper.
In de Mini kostte het moeite om te koppelen, en de koppeling greep direct aan bij het laten opkomen ervan. Nu heeft het pedaal amper weerstand en een laatste 7-8 cm die 'loos' zijn.
Sturen kostte ook moeite. Zeker met inparkeren. Stuurbekrachtiging? Wat is dat?... Ja, nu weet ik het, wat dat is. Zelfs een 'city' stand... Je voelt je stuur zelfs nog amper...
Het autorijden is niet echt meer áuto ríjden, het is nu weer gewoon het gebruiken van een apparaat dat je van A naar B brengt. De charme is er vanaf. Het gevoel is weg.
Laatst ben ik heel vrouwelijk geheel los gegaan in het centrum van dat dorp waar ik in woon. Ik heb een halve nieuwe garderobe aangeschaft en das niks voor mij. De term 'shop till you drop'? Ik wordt er al moe van als ik eraan denk. Om over geldverspilling nog maar niet te spreken.
Toch heb ik voor mijn doen veel kledij gekocht en veel geld uitgegeven. Later dacht ik dat dat vast was om het gevoel van leegte dat nu is ontstaan op te vullen. Maar getver.... het heeft niet gewerkt. Túúrlijk ben ik blij met mn nieuwe truien, broeken en boots, maar ik ben nogsteeds sip.
Dus om er nu nog eens 500 euri tegenaan te gooien.... hhmmmmm.... Nee laten we dat maar niet doen. Zonde van t geld.
Ik ben gewoon in de rouw... Het zal moeten slijten.
*zucht*
:'(
Gepost door: WieBenIk op 29-10-2008 om 23:29
|
|
26-09-2008 - Moeilijke beslissing
Ik denk dat veel (jonge)mannen zich wel herkennen in mijn probleem.
Ik heb het rationele besluit genomen om mijn auto te verkopen.
Maar ik hou van dat kleine wagentje!!!!!
Ja, serieus. Ik hou van mijn auto.
Ik ben momenteel nog in het trotse bezit van een Mini Mayfair. Het is geen klassieke of old-timer, want hij is pas 16 jaar oud. Maar het is uiteraard nog wel het oude engelse modelletje.
Van oorsprong een 1000tje, maar sinds een jaar of twee ligt er een 1300tje in. Dankzij dat 'nieuwe' motortje komt hij goed mee in het dagelijkse verkeer op de snelweg. Echter daar is het de auto niet echt voor.
Ik heb destijds dan ook gekozen voor dit autootje omdat ik het geweldige autootjes vind. Klein, maar pittig. Goede wegligging, je kan 'vierkant de bocht door' met zo'n uit de kluiten gewassen kart. Daarnaast had ik geen auto nodig om via de snelweg naar mijn werk te rijden, ik woon immers op steenworp afstand van mijn werk. Dus enkel voor ritjes naar vrienden en familie of plezierritten met de club.
Maar nu ik toch wat vaker de snelweg neem op weg naar mijn lief, merk ik toch wel dat dat niet echt een goede kombi is. Veel vrachtwagenchauffeurs zien je letterlijk over het hoofd, zeker als het donker is. Natuurlijk zit er licht op dat wagentje, maar dat zet weinig zoden aan de dijk... Dan is het comfort ver te zoeken. Het hobbelt en schudt alle kanten op, mijn cd-speler slaat regelmatig over als ik over de naden in het wegdek bij bijvoorbeeld een brug rijd. De verhoudingen binnenin het autootje zijn ook een beetje uit de tijd. Ik zit dicht op de pedalen, maar als de stoel nog verder naar achteren zou kunnen, zou ik weer te ver van mijn stuur zitten. Maar gelukkig kan de stoel niet verder naar achteren. ;)
Je hebt wel veel bekijks met zo'n autootje. Veel mensen houden toch even in tijdens het inhalen om even goed te kijken. Soms steken andere bestuurders zelf hun duim op. Dat zijn meestal bestuurders van een ander oud model auto. Mede-Mini-bestuurders zwaaien altijd enthousiast naar elkaar.
Het valt dan dus ook echt niet mee om mijn geliefde autootje te verkopen. We hebben samen veel doorgemaakt. Draadbreuken met uitvallende motor tot gevolg bij 80 km/u of op de snelweg, lege accu's, te koud weer (kouder dan -3? dan start ie niet...), dichtgevroren portieren (en nee via de kofferbak naar binnen gaat echt niet), de grote operatie (nieuwe motor en draadboom), kleurenblinde vriend die diesel tankt ipv benzine, etc,etc...
Maar als ik aan mijn eigen veiligheid denk, is het wel zo verstandig om hem te vervangen voor iets moderners, iets groters met meer licht, meer comfort en een zwaardere toeter...
Het is dus een volledige verstandige keuze, want als ik hier zo over schrijft, doet het pijn in mijn borst, zo ongeveer ter hoogte van mijn hart.
Mijn lieve, schattige, trouwe Mini, ik zal je missen.....
Gepost door: wiebenik op 26-09-2008 om 23:57
|
|
11-09-2008 - Dilemma...of toch niet?...
Jeetje, das al weer een tijd geleden. Het is algemeen bekend dat als het goed gaat met iemand dat je niets hoort. Er wordt niet voor niets gezegd: Geen nieuws is goed nieuws!
Maar ondanks dat het goed met me gaat, zijn er best wel eens dingen die door mn hoofd spoken.
Na mn verjaardag heb ik goede gesprekken gehad met mijn lief. Aangezien hij kinderen heeft uit een vorige relatie, had hij dus een groot dilemma op mijn verjaardag. Uit zijn reacties maak ik op dat hij bang was dat ik wellicht boos zou worden als hij me zou vertellen dat hij niet naar mijn verjaardag zou komen omdat hij zijn kids over de vloer zou krijgen. Wat hij niet verwacht had, maar achteraf zeker wel kon begrijpen, was dat ik juist boos werd omdat hij naar mijn idee geen reden had gegeven voor zijn afwezigheid.
Ik heb vanaf het begin af aan gezegd dat zijn kids altijd voor gaan. Ookal hebben we elkaar al enige tijd niet gezien, als hij zijn kids kan zien, moet hij dat zonder twijfel doen. Uiteraard wil ik dat wel graag even weten, zodat ik niet voor Jan Doedel op hem zit te wachten in het weekend (had ik al gezegd dat we ver bij elkaar vandaan wonen?..).
Enige tijd geleden was hij erg bezig met samenwonen. Het heen en weer reizen valt hem erg zwaar. Mij ook, absoluut. Vrijdags s'avonds rij ik naar hem of hij naar mij, een rit van zo'n 2,5 uur. Om zo lang mogelijk bij elkaar te kunnen zijn, vertrekt hij dan maandagochtend half 4, zodat hij nog even kan ontbijten en koffie drinken alvorens hij naar zijn werk vertrekt. Idem dito voor mij als ik bij hem ben...
Inmiddels kennen we elkaar al ruim een jaar. Sinds de jaarwisseling is het meer dan vriendschap alleen. Hij had onze vriendschap graag al veel eerder naar een hoger niveau getild, maar ik heb dat in eerste instantie tegengehouden. Dat was een puur verstandelijke beslissing. Hij heeft een lange relatie achter de rug, kids op de wereld gezet en een ex die hem nu het leven zuur maakt waar ze kan. Dat is niet niks. Maar moest ik die schat daarom laten lopen?... Uiteindelijk heeft hij me toch over die streep getrokken nadat ik mezelf eens onder mn hol geschopt had.
Maar goed, enige tijd terug liep hij iets hard van stapel omdat hij het reizen en de eenzame avonden als we elkaar weer niet zien, beu is. Hij wilde graag dat ik zijn kids leerde kennen en vroeg zich af hoe ik dan tegenover het samenwonen stond.
Tja, daar is die tweestrijd...
Zie hier: Jongedame, woont al enige tijd op zichzelf (lees: alleen), leeft zelfstandig, heeft een goede baan, is gewend aan haar eigen dingetjes, haar eigen huis, haar eigen gewoontes, haar eigen territorium. En dan nu wordt er gevraagd dat alles op te geven...
*deze jongedame slikt even*
Daarnaast was de situatie rondom hem, zijn kids en ex, erg gespannen. Dus ik heb hem gezegd dat ik het nog te vroeg vond. Dat ik het graag zie, dat eerst de rust is terug gekeerd bij hem thuis, maar ook bij zijn ex en kids in huis. Dat zijn kids eraan 'gewend' zijn dat pappa niet meer thuis komt wonen. Dat die eenheid van pappa en mamma niet meer is, maar dat het wel ook goed is zo. Dat ik het graag zie dat alles rond is. Zowel emotioneel als op papier.
Ik, als jongedame, heb ook zo mijn principes. Ik had mij plechtig voorgenomen nooit iets te beginnen met een getrouwde man. Ik zou geen 'home-wracker' zijn.
In de tijd dat ik mijn lief leerde kennen, was hij reeds de deur uit gezet door zijn vrouw. Zijn relatie, zijn huwelijk was emotioneel gezien al lang over. Ik ben dus niet de 'schuld' van zijn relatiebreuk. Gelukkig ben ik geen 'home-wracker' maar op papier is hij nog altijd getrouwd.... en als zijn ex erachter komt dat hij nu een andere vrouw ziet, zal zij het zeker niet nalaten hem daarmee om zijn oren te slaan en mij ervan te beschuldigen dat ik wel de oorzaak ben van hun breuk.
Maar ja, dat is iets waar ik niet meer wakker van lig. Zij is nu eenmaal zo. Ze zal ook vast proberen de kids tegen mij op te zetten. Maarik heb al één hele grote voorsprong: ik vind het geweldig als kids de hele dag zich kunnen verliezen in een stapel LEGO, en zij heeft daar een hekel aan. Het maakt herrie en je vindt die kleine stukjes dagen later nog overal terug. Tja, stel je vóóór! Dat kan echt niet hoor.... Kinderen zijn kinderen en LEGO is tópspeelgoed! Bring it on!! ;)
De laatste maanden merk ik dat het reizen mij ook begint tegen te staan. Het valt me erg zwaar weer naar huis te moeten na een heerlijk weekend of om hem te moeten laten gaan zo in de zeer vroege ochtend...
Maar de laatste tijd is hij terughoudender in het samenwonen-verhaal. Hij vraagt me niet meer hoe ik me voel op die momenten van afscheid en of ik het niet fijn zou vinden als dat niet meer zou hoeven. En ik mis dat eigenlijk wel.... 
Maar ja, eigen schuld, dikke bult, zegt men dan...
Dus ben ik zelf maar weer een tegenoffensief gestart.
Ik heb hem extra verwend op zijn verjaardag, hou rekening met wat hij lekker vindt, en last but defenitly not least, als ik weer naar huis ga, slik ik de traantjes niet weg, maar laat ze gerust over mn wang rollen. Niet dat ik hem emotioneel bewerk, maar ik ben nu eenmaal een emotionele muts en heb me, mijns inziens, te 'dapper' opgesteld de laatste tijd.
Afgelopen weekend had ik dan een klein doorbraakje. Samen slenterden we door de supermarkt bij hem in de buurt. Op zoek naar eten voor t weekend en voor hem voor de rest van de week. Waar ik een lijstje maak en het liefst zo snel mogelijk weer buiten sta, kan hij minuten lang voor het schap met vleeswaren staan en afwegen wat hij wel dan niet mee zal nemen... Eenmaal bij ons favoriete schap, de toetjes, aangekomen, sta ik bijna net zo besluitloos het schap af te turen. Wat een keus! Daar is dan kleine supermarktje bij mij in de buurt niets bij... Na enige tijd vraagt hij mij of ik het al weet. Ik kijk hem vragend aan. Het maakt mij niet zoveel uit hoor, vind veel dingen lekker. Nee, zegt hij, kies jij maar wat je lekker vind, je hoort er nu toch ook bij?
Ik kon hem wel kussen.
Dat deed hij dan ook op dat moment. Hihi... Heerlijk, dat soort momentjes daar geniet ik van. Ik krijg het er ook weer warm van als ik eraan denk. Zit ik hier met een glimlach op mn gezicht achter mn pctje en zucht eens diep...
Nog één dag en dan is het weer weekend. Met een beetje geluk heeft hij zijn kids dit weekend. Maar met een beetje geluk ook niet... Dan zie ik hem weer....
Gepost door: wiebenik op 11-09-2008 om 22:19
|
|
11-08-2008 - Moeders....
Daar zat ik dan... Alleen aan het ontbijt op mn verjaardag...
*zucht*
Ik was echt zó teleurgesteld dat hij op het laatste moment nog even liet weten dat hij toch niet kwam, dat ik het niet kon tegenhouden een traantje te laten om zijn lieve smsje die ochtend.
'laat al je wensen in vervulling gaan'
Ik had maar één wens...
Tja en ga dan maar aan je familie en vrienden uitleggen waarom hij er toch niet is.
En dan heb ik ook nog eens zo'n moeder die zich overal graag tegenaan bemoeit en haar ongezouten mening geeft. Dat zijn op zich al 2 redenen om haar zo min mogelijk te vertellen, maar ja, hier kan je dus niet omheen.
Dus nadat we gezellig wat hebben zitten borrelen, over koetjes en kalfjes praten en wat te knabbelen vertrekt iedereen weer richting huis. Niet veel later gaat de telefoon. Mijn moeder. Of ik al iets gehoord had van hem?...
- Nee ik had nog niets gehoord.
- Gaat het wel goed met je?
- Ja, natuurlijk. Komt wel goed hoor.
Natuurlijk had ik hem een berichtje gestuurd dat het me erg tegen gevallen was dat hij er niet was die dag. Maar daar had hij nog niet op gereageerd (waarschijnlijk boos omdat ik boos was..;) ).
Dus niet al te laat mijn bedje in gedoken en vanmorgen fris en fruitig weer aan het werk. Helaas de hele dag geen bericht van zijn kant. Dus daarnet zit ik na het eten even lekker uit te buiken op de bank voor de tv, gaat de telefoon.
De eerste fractie van een seconde doet je hartje dan overwerk. Maar aangezien ik per persoon een eigen ringtone toegewezen heb, weet ik ook al na die fractie dat het wéér mn moeder is.
Dan schiet er door je hoofd 'neem dan op'. Die automatische drang om je telefoon te beantwoorden, want immers, vroeger belde je enkel als je echt wat te zeggen had. Maar aangezien het mn moeder was, wist ik ook al wat ze zou vragen.
Dus ik heb mn telefoon opgepakt (nee niet aangenomen) en net zo lang naar gekeken tot ie op voicemail ging... en dan sms.... 'U heeft 1 nieuwe voicemail'. Joh wat een verrassing!...
Die heb ik dus niet afgeluisterd.
*zucht*
Mam, het gaat je gewoon niets aan! Waarom moet ik alles aan je vertellen. Nee, sorry, ik zeg het verkeerd: waarom wil je altijd dat ik álles aan je vertel? Ik ben volwassen. Ja, ik weet het, dat doet pijn. Loslaten heet dat. Lossssssslatennnnn.
Ik ben volwassen, toch echt al een aardige tijd. Maar toch, kan ze het niet laten, en niet loslaten.
Ik kan mijn eigen boontjes wel doppen, mijn vriendjes hun oren wassen, mijn excuses aanbieden als ik fout zit, mijn eigen problemen oplossen. En als ik daarover wil praten met iemand, dan ben jij niet altijd de eerste.
Gut, dat zou ik haar wel eens willen zeggen, maar ja, dan is ze zwaaaaaar beledigd. Dat wil ik dan ook weer niet op mn geweten hebben. Maar goed, ik ga haar toch echt niet elke rimpel in mijn leven in geuren en kleuren vertellen?!... Die tijd is geweest.
Dus ach ik zal haar morgen of overmorgen wel eens terugbellen. Eerst zorgen dat alles weer goed komt tussen mij en mn hubbie. Als hij zijn stilzwijgen doorbreekt tenminste en me niet gelijk bij het oudvuil zet omdat ik een keer boos ben... ;)
Gepost door: wiebenik op 11-08-2008 om 21:57
|
|
08-08-2008 - Mannen.........
Disclaimer: Uiteraard heb ik dit geschreven in mijn lunchpauze en aan het einde van mijn werkdag naar huis gemaild om het vervolgens in mijn eigen tijd via mijn eigen internetverbinding op het net te gooien!
Ik zit op mn werk en ik heb er geen zin in. Het is bijna weekend, nog een paar uurtjes te gaan.
Hopelijk komt mn lief dit weekend langs. Of nee niet alleen lángs, ook aan…. ;)
Hij woont een aardig eind bij mij vandaan en we zien elkaar meestal alleen in de weekenden. Dat is soms best frustrerend, want soms heb je door de weeks ook wel eens behoefte aan gezelschap, een goed gesprek, een warme knuffel…
Zoals ik hem vorig weekend met een lach zei, is aankomend weekend niet enkel de trekking van de Staatsloterij op de 10e. Nee, het is ook mijn verjaardag die dag. Leuk idee voor een cadeautje: doe mij maar een lot, of 2. :p
Echter, de angst dat mensen dan wellicht een winnend lot weggeven, weerhoudt ze daar meestal van.
Maar goed ik ga het niet hebben over de Staatsloterij en winkansen (zijn bij mij toch altijd 0,000000001%), maar over mn lief.
Doordeweeks hebben we regelmatig contact via de mail of msn. Hij werkt vaak laat en ik probeer toch wel op tijd naar bed te gaan.
Ondanks dat hij vorig weekend niet negatief of terughoudend reageerde nadat ik hem had gezegd dat ik het (uiteraard) fijn zou vinden als hij aankomend weekend bij mij zou zijn, ontving ik gisteravond een verwarrend berichtje. Ik had hem gevraagd wat zijn plannen zijn voor dit weekend. Hij schreef mij dat hij zaterdag moet werken maar dat over de rest ‘nog niet beslist’ is.
Nog niet beslist??….
Wat moet ik daaruit begrijpen?…
Dat hij nog niet weet hoe laat hij zaterdag klaar zal zijn met werken en mijn kant op kan komen?…
Of dat hij zondag wellicht óók zal werken en dus niet mijn kant op komt dit weekend?…
‘Mannen’ kennende vrees ik het laatste. Ik ben dan dus ook nu de hele dag al bij voorbaat teleurgesteld (hoe kan ik immers teleurgesteld zijn over iets dat nog niet heeft plaatsgevonden?).
Normaal gesproken heb ik er niet zo’n moeite mee als hij zondags ook werkt. Immers is het ook mijn toekomst waar hij aan werkt (althans dat hoop ik toch ;) ).
Maar nu, dit weekend, is het zondag mijn verjaaaaaardag….. en zo vaak ben ik nou ook weer niet jarig…. :’(
Ik had me al verheugd op het gezellige ontbijtje smorgens, het huis vol visite smiddags (dat zal evengoed wel doorgaan) en het knusse etentje savonds met zn tweetjes.
Het idee dat ik zondag alleen op zal moeten staan, ontbijten, dat mijn vrienden en familie wederom niet mijn lief zullen ontmoeten en dat ik ook savonds alleen door zal moeten brengen, stemt me nu al somber.
Maar waarom zou hij uitgerekend dit weekend dan op zondag gaan werken, vraag ik me dan af. Welk werk is nou zo belangrijk dat het uitgerekend op mijn verjaardag uitgevoerd moet worden? Welke opdrachtgever is er zo belangrijk dat een dergelijk verzoek tot werken op mijn verjaardag niet afgewezen kan worden?
Ben ik nu egoïstisch dan misschien? Nee, vind ik niet eigenlijk.
Is hij dan wellicht ‘bang’ om mijn familie te ontmoeten? Zoekt hij daarom een excuus om niet te hoeven komen? Ik weet dat hij moeilijk ‘nee’ kan zeggen, zeker als het op werk aankomt…
Vroeger toen hij nog een kleine jongen was, was het bij hem thuis niet bepaald gezellig. Hij was de jongste thuis en had een agressieve vader die de alcohol niet kon laten staan (kip en ei) en naar zijn idee ‘teveel’ kinderen had. Inmiddels heeft hij zijn familie dus ook al jaaaaren niet meer gezien of gesproken.
Tijdens mijn studie heb ik nog wel wat van psychologie meegekregen en dit soort situaties zet je dan toch aan het denken.
Heeft zijn jeugd dan toch meer invloed op zijn huidige doen en laten dan dat hij zelf toe wil of kan geven? Ongetwijfeld.
Sinds zijn puberteit werkt hij al, hij heeft school nooit afgemaakt. Hij is goed in zijn werk en doet het graag. Maar komt dat wellicht voort uit zijn nare thuissituatie en is zijn werk dus een vlucht geweest? In je werk kan je je helemaal verliezen en hoef je niet na te denken over andere dingen. Inmiddels zit dat er nu dan zo ingebakken, dat hij niet beter weet. Hij heeft verder ook geen andere activiteiten of hobby’s, heeft geen verstand van auto’s of elektronische apparatuur, wat toch wel typisch mannelijk is (dacht ik zo). Hij vraagt mij zelfs om advies bij het kopen van een nieuwe tv… Hihihi….
Hij is ook erg verlegen aangelegd. Wellicht weet hij zich niet goed een houding te geven met zoveel ‘vreemden’ in eens. Ondanks dat hij altijd zegt dat het hem niet interesseert wat anderen over hem denken, kan hij toch verbaasd zijn als andere mensen in eerste instantie schrik hebben van zijn wilde lange haar. Wellicht dat hij dan toch stiekem ergens diep van binnen bang is voor de reactie van mijn broers, schoonzusjes, kleine nichtjes?… Wellicht dat hij dan die reactie kan ontwijken door - tja ik kon die opdrachtgever toch niet teleurstellen - toch te werken?… Dus stelt hij mij maar teleur?…
Weet je wat het is, ondanks zijn slechte voorbeeld (zn pa) en zijn nare jeugd is het wel een enorm lieve schat. Hij weet me regelmatig te vertederen met zijn lieve woorden en daden. Ook met kinderen is hij erg lief. Er zit, echt waar, geen kwaad in. Het liefst kwetst hij niemand en zeker mij niet, maar soms maakt hij gewoon (in mijn ogen) de verkeerde (woord-?)keus.
Natuurlijk zijn we allemaal menselijk en maken we wel eens fouten. Ik ook. Maar als hij zondag gaat werken en dus niet bij me langs komt op mijn verjaardag, dan ben ik daar echt wel even goed ziek van.
En dan komt er weer een glimp gezond verstand om de hoek kijken: waar hèb je het over??? Het is pas vrijdag!!!! Wacht nu eerst maar eens af en loop je geen zorgen te maken over iets wat nog helemaal niet aan de orde is!! Muts!! Misschien staat hij morgenavond wel voor je deur, met een grote bos bloemen en een doos bonbons (chocolaaaaajaja!!) !! Eers zien, dan pas zeuren!…..
Maar toch……. Dat gevoel blijft….
Gepost door: wiebenik op 08-08-2008 om 18:06
|
|
31-07-2008 - De laatste dag van de maand...
Vandaag is het weer de laatste dag van de maand.
Zoals veel werkenden onder ons zullen weten is dat tevens de dag waarop menig collega aankondigt te zullen vertrekken en zijn/haar geluk elders te beproeven.
De afdeling waar ik deel van uit maak in het bedrijf waar ik werk, bestaat al lange tijd uit een vaste club. In de loop der tijd zijn er een aantal nieuwe collegae bij gekomen, maar er gaat er zelden 1 weg.
Helaas was het vandaag toch zover. De jongedame waarmee ik al sinds dat ik hier begonnen ben, samenwerk, heeft vandaag laten weten dat ze stopt met werken. Ze heeft begin dit jaar haar tweede kindje gekregen. Samen met haar zwakke gezondheid en haar baantje bij ons levert dat toch teveel 'stress' op. Dit heeft dan uiteraard zijn weerslag op haar gezondheid...
Ze heeft dus een verstandig besluit genomen. Je gezondheid en je gezin gaan áltijd voor het werk. Je gezondheid is van vitaal belang en je gezin is je lust en je leven. Werk is maar werk. Ik zal niet zeggen een noodzakelijk kwaad, want daarvoor ervaar ik er zelf teveel plezier van. Maar werken kun je overal. Een baan is vervangbaar voor een ander, beter verdienend, dichter bij huis, leuker werk, meer carrieremogelijkheden, etc etc...
Je gezondheid daar heb je het mee te doen. Wordt je ziek (en dan bedoel ik geen verkoudheid) dan kun je niet zeggen 'dit bevalt niet, ik zoek wel een andere'. Net als met je gezin.
Persoonlijk ben ik van mening dat als je ervoor kiest om kinderen te krijgen, dat je daar ook je verantwoordelijkheid voor dient te dragen. Natuurlijk, af en toe een dagje peuterspeelzaal of kinderdagverblijf kan geen kwaad. Dat is zelfs goed voor de sociale ontwikkeling van het kind. Maar sommige kinderen worden er dagelijks 'weggestopt'. Gaan later ook na school nog tot 18:00 uur naar de naschoolse opvang.
Nee, als moeder moet je er zijn voor je kinderen.
Dat realiseerde mijn collegaatje zich ook. Dus stopt ze met werken en wordt ze full-time moeder.
Maar goed, je kan dat wel mooi besluiten, maar dan moet je dat ook nog even gaan vertellen aan je collegae met wie je al jaren lief en leed deelt. Dat werd dus tranen met tuiten. En niet alleen van haar hoor. Nee, er zit hier zo'n emotionele muts achter dit toetsenbordje die dan net zo hard een traantje meehuilt. Dus daar zit je dan... te huilen...
Dus ik sta op en geef die meid een knuffel. Benadruk dat ze zonder twijfel de juiste keuze heeft gemaakt. Jazeker, dat ik haar wel ga missen, en niet zo weinig ook... maar dat ik in haar plaats niet anders had gedaan omdat haar gezondheid en haar gezin belangrijker zijn.
En dan staan je andere collegae je aan te gapen. Ten eerste omdat je ook huilt, ten tweede omdat je iemand een knuffel geeft. Ja, euhm, sorry... Die meid staat daar met waterlanders die over haar wangen biggelen: dan geef je dr toch even een knuffel?.. Of ben ik de enige die er zo over denkt?..
Blijkbaar.
Dus tja, vandaag was een zware dag. Niet alleen vanwege het kleffe weer (waar is dat frisse windje gebleven?...) maar vanwege mijn rots in de branding, mn maatje, die ik vanaf eind augustus zal moeten missen.
Werken zal nooit meer hetzelfde zijn...
Gepost door: WieBenIk op 31-07-2008 om 21:54
|
|
30-07-2008 - ...even uitproberen...
Zo!...
Een plek om mn GedachtenGangen uit te vouwen en mn HersenSpinsels wat frisse lucht te geven...
Soms heb je van die dagen, dan moet je je ei even kwijt. Maar bij wie?... Je moeder?... Je beste vriendin?... Je directe collega?... Wat nu als het gewoon niemand ene bal aan gaat maar je het tóch kwijt moet?...
Koop een dagboek, hoor ik je denken.... Ja maar wat nu als diegene met wie je je leven deelt dat uitgewoonde schrift cq. boekje vindt?... En nog erger; het zelfs leest??...
Nee, een web-blog, das veeeel veiliger. Aanmeldgegevens verwijderen (dus GOED je inlognaam en ww onthouden) en vooral niet aan je favorieten toevoegen, regelmatig je tijdelijke internetbestanden verwijderen en er is geen veiligere plek om eens lekker alles eruit te gooien.
Veilig?... Hhhhmmmmm.... Waarschijnlijk zullen er mensen zijn die dit lezen, maar wat maakt dat uit?.. Niemand weet Wie Ik Ben.
Dus veel leesplezier en raak vooral de weg niet kwijt in mijn GedachtenGangen en HersenSpinsels!
Gepost door: WieBenIk op 30-07-2008 om 21:17
|
|
|
